Muzea od początku swojego istnienia były instytucjami wspierającymi budowanie tożsamości określonych grup – na poziomie zarówno narodowym, jak i lokalnym. Miały do dyspozycji właściwe sobie narzędzia: kolekcje, infrastrukturę, programy merytoryczne. Miały także własne strategie zarządzania tymi zasobami, aby spełniać sobie współczesne zapotrzebowania wobec przeszłości i dziedzictwa. W jaki sposób narzędzia i metody pracy właściwe instytucjom dziedzictwa mogą dziś wspierać społeczną misję i rolę muzeów? Czy muzeum wciąż może być środkiem budowania tożsamości – a jeśli tak, czy będzie to „tożsamość” czy „tożsamości” w liczbie mnogiej? I co rola ta może oznaczać wobec wyzwań specyficznych dla naszej współczesności: kryzysu migracyjnego, rosnących społecznych podziałów, zmian klimatu i innych?

Wykład po angielsku, z tłumaczeniem na język polski.