Muzeum jako narzędzie do myślenia

Pojęcie „trudnej wiedzy” opisuje kryzys w przyswajaniu informacji, będący wynikiem zetknięcia się z traumatycznymi opowieściami oraz dziedzictwem przemocy i konfliktu. Wydarza się on w przestrzeni publicznej, odnoszącej się do historii, czyli w muzeach oraz w kontekście pomników i miejsc dziedzictwa.

Badacze zauważają, że możliwości przyswajania „trudnej wiedzy” stają się ograniczone, w sytuacji gdy muzea i miejsca dziedzictwa działają pod presją oczekiwań, by stworzyć pozytywne doświadczenie zwiedzających, a także w cieniu narracji, mających budować dumę danego narodu czy społeczności. Takie narracje wspierają „przyjemną”, łatwą do przyjęcia wiedzę, odwracając uwagę od jej pustych kart i przemilczeń.

Jakie praktyki podejmowane w instytucjach i miejscach dziedzictwa mogą pomóc ludziom zmierzyć się z „trudną wiedzą” w sposób produktywny? W jaki sposób kuratorzy placówek mogą otwierać publiczność na przyswajanie tej wiedzy? Jakich możemy spodziewać się na tym polu zagrożeń?